ตอนนี้รู้สึกสมน้ำหน้าตัวเอง อยู่ดีไม่ว่าดี ไปโกหก หลอกลวงคนอื่น

สมควรที่จะโดนเกลียด ไม่คิดโทษใคร เพราะตัวเองนิสัยไม่ดี

จะไปโทษใครได้ ตอนนี้ไม่ต้องการคำว่า อภัย อีกแล้ว พอทีกับชีวิตหลอกลวง

ของตัวเอง ตอนนี้ได้รู้ซึ้งถึงคำว่า สูญเสีย ซะที ถึงเวลาที่ต้องเจอกับตัวเอง

จะได้รู้ว่ามันเป็นยังไง เวลาที่ทำกับคนอื่นไว้ เราจะได้รู้สักที

กับการที่เราเอาความรู้สึกของคนอื่นมาล้อเล่น นี่คือบทลงโทษสำหรับคนที่ไม่มีความคิด

อย่างฉัน ในทุกๆ วัน ที่บอกรักเค้าไป เรารู้ตัวว่าเราไม่รู้สึกอะไรกับเค้าเลย

เราแน่ใจ.....(หรือเปล่าก็ไม่รู้) แค่รู้ว่าหลังจากที่เขา เดินออกไปจากชีวิตเรา

เรารู้สึกได้ว่า เขาคือคนสำคัญ แต่ตอนที่เรารู้สึกนั้น ไม่มีเขาอยู่ตรงนี้อีกต่อไป

เขาไม่ได้ผิด ไม่ได้เป็นคนไม่ดี ในสายตาเราเลย แต่ทำไมเราไปทำกับเขาแบบนั้น

เรารู้ว่าผิด แต่ก็ยังยิ่งทำร้ายเขา ในวันแรกที่รู้จักกับพี่...... เขาเป็นคนดีมาก

แต่เพราะเราไม่ดีเอง มีเพื่อนที่รู้จักกันมากมาย ก็ไปพนันท้ากันว่า ถ้าใครจีบพี่คนนี้ติด

จะได้เงิน 500 ไป เราก็ตกลง ทำไปเพราะเงิน หลังจากทำตัวดีเสแสร้ง สารพัดอย่าง

เพื่อให้เค้าหลงเรา เมื่อรู้ว่าเราทำได้แล้ว ถึงเวลาต้องตัดเค้าทิ้งไปซะ

เราก็รับเงินมา แต่ยังทำร้ายเค้าต่อคือ ยังไม่ปล่อยเค้าให้เป็นอิสระ คือยังตามระรานเค้า

อยู่ หลอกลวงมาตลอด ไปอ่านเจออย่างนึงที่ทำให้รู้สึกผิดมากขึ้น คือ...

"ความลับไม่มีในโลก หากยิ่งหลอกลวง ก็จะยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นเท่านั้น"

มันก็จริง ที่ความลับไม่มีในโลก และเรายิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น ทุกๆ วัน

ทุกวันที่คุยกับพี่เค้า เราดีใจ แล้วก็มีความสุข เราเองก็เป็นพวกสร้างวิมานในอากาศ

ไปหลอกเค้าอย่างนั้น อย่างนี้ แล้วพอถึงคราวเราเอง ล่ะรู้สึกอย่างไร.

ตอนนี้ขอเพียงอยู่ไกลๆ พี่เขาแบบนี้ แต่ยังรู้ว่าพี่เค้ายังสบายดีทุกอย่าง ก็ดีใจ

อยากให้เค้าเจอคนที่ดี เราจะปล่อยเขาไปสักที ให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่า

ถึงเราจะหลอกลวงพี่มาตลอด แต่สิ่งเดียวที่เราไม่เคยหลอกพี่เลย

............"เรา รัก พี่ มาก" ....................

นี่คือสิ่งเดียวที่เราจะบอก ถึงแม้ตอนนี้ พี่จะไม่ได้รับรู้อะไรแล้วก็ตาม

ขอบคุณพี่มาก สำหรับความรู้สึกดีๆ ที่พี่มีให้เรา แต่เรากลับเอามันมาเหยียบย่ำ

เราขอโทษ ขอให้พี่โชคดี ......................

ปล.1 ยังรักและห่วงใยพี่เสมอนะ (แมวอ้วนที่น่ารักของ.........)

เราไม่มีสิทธิ ที่จะบอกว่ารักพี่อีกต่อไป แต่ขอแค่ ได้ห่วงใย ก็พอ